د دید خبري اژانس: په تیرو دریو کلونو کې له ایران او پاکستان څخه د شپږو ملیونو څخه زیاتو افغانانو راستنیدو په افغانستان کې د کار او کور جوړولو فرصتونو لپاره سیالي ګړندۍ کړې او د راستنیدونکو کورنیو او ځایی اوسیدونکو باندې اقتصادي فشار زیات کړی دی.
د جوزجان ولایت په مرکز شبرغان ښار کې، یو لوی شمیر کارګران د کار موندلو لپاره مبارزه کوي. ۸۳ کلن غلام سخي برات، چې د خپلې اووه کسیزې کورنۍ د ملاتړ مسؤلیت لري، وايي چې د راستنیدونکو له راتګ وروسته د ځایی اوسیدونکو لپاره د کار فرصتونه کم شوي دي.
په ورته وخت کې، ۶۰ کلن عبدالقادر هوتک، چې په پاکستان کې د دوو لسیزو وروسته له هیواده شړل شوی، وايي چې د هغه ماشومان، چې پخوا یې په پاکستان کې زده کړې کولې، اوس د خپلې کورنۍ د ملاتړ لپاره د کثافاتو راټولولو ته مخه کړې ده.
ملګري ملتونه وړاندوینه کوي چې د کډوالو په راستنیدو سره به د جوزجان د اقچې ولسوالۍ نفوس له ۲۶ سلنې څخه ډیر شي، پداسې حال کې چې وچکالۍ او د اوبو کمښت هم د خلکو لپاره ژوند ستونزمن کړی دی.
راپور زیاتوي چې د افغانستان د نفوس نږدې دریمه برخه، یا ۱۵.۹ میلیونه خلک، د خوراکي توکو د نه خوندیتوب له جدي یا بدترې کچې سره مخ دي. ځایی اوسیدونکو د کورونو په کرایه کې د چټک زیاتوالي راپور هم ورکړی دی، په ځینو مواردو کې تر ۱۵۰ سلنې پورې.
د افغانستان لپاره د ملګرو ملتونو د سرمنشي مرستیالې ځانګړې استازې، جورجټ ګانیون خبرداری ورکړی چې د محدودو سرچینو لپاره سیالي کولی شي نارضایتي او نور بې ځایه کیدنه او بې ثباتي رامینځته کړي.
په هرصورت، ځایی چارواکي وايي چې حکومت د کورونو کرایې د څارنې لپاره یوه کمیټه جوړه کړې ده، دا ادعا چې ځینې اوسیدونکو ویلي چې دوی ترې خبر نه دي.
ملګرو ملتونو ټینګار کړی چې د راستنیدونکو او کوربه ټولنو لپاره د دوامداره ملاتړ لپاره دوامداره مرستې او سرپناه چمتو کول اړین دي.